Koosnaampjes

Een koosnaampje is een liefkozende naam die iemand in plaats van de echte naam van de ander gebruikt. In een Nederlandse verzameling uit 1992 waren ‘schat’, ‘liefje’, ‘beertje’ en ‘moppie’ de bekendste. Daarnaast hebben veel stellen namen die alleen zij kennen. Communicatiewetenschappers rekenen zulke namen tot de privétaal van een stel. In onderzoek gebruiken tevreden stellen meer van die privétaal dan minder tevreden stellen.

Welke koosnaampjes komen veel voor?

Er is weinig groot onderzoek naar Nederlandse koosnamen. Een bekende verzameling komt van Jaap de Jong. Hij schreef in 1992 in het tijdschrift Onze Taal over zo'n 190 koosnamen die hij had verzameld. Hij nam alleen namen op die mensen echt voor hun geliefde gebruikten. Namen van ouders voor hun kinderen liet hij weg.

In zijn verzameling waren vijf namen het populairst: schat (of schatje), liefje (met varianten als lieffie, lieverd en lieveling), beertje, moppie en bopper. ‘Bopper’ was toen nieuw. Het kwam van een typetje van Paul de Leeuw. De eerste vier namen kwamen veel vaker voor dan de rest. De meeste andere namen waren maar bij één persoon bekend.

Dit was geen representatief onderzoek. De Jong verzamelde de namen in zijn eigen omgeving, onder meer in een Leids café. Het geeft dus een beeld, geen precieze ranglijst. Een recentere landelijke telling van Nederlandse koosnamen hebben we niet gevonden.

Soorten koosnaampjes

De Jong deelde de namen in groepen in. Veel koosnamen komen uit een paar vaste hoeken.

  • Dieren: beer, muisje, poes, duifje, konijntje, tijger.
  • Eten en snoep: snoepie, gebakje, bonbonnetje, koekie, suikerbeest, honey.
  • Uiterlijk: krullebol, blondie, kleintje, dikkerdje.
  • Personages en beroepen: tarzan, bopper, bakkertje, matroos.
  • Andere talen of dialect: honey, sweetie, pussycat, knoefelke.
  • Klankspel: verzonnen woorden als flappieflop of hansewans.

Er stonden ook namen uit de poep-en-scheethoek in, zoals poepie en scheetje.

Dat dieren en eten zo vaak voorkomen, is niet alleen Nederlands. Taalkundige Agnieszka Grząśko beschreef in 2015 hoe Engelse koosnamen vaak van voedsel komen (honey, sugar) of van dieren (chick, bunny, duck). Volgens het Oxford English Dictionary, dat zij aanhaalt, werd ‘honey’ al vanaf het midden van de veertiende eeuw voor een geliefde gebruikt.

Het verkleinwoord

Bijna alle Nederlandse koosnamen hebben een verkleinvorm: -je, -tje, -ie of -etje. Volgens De Jong had ruim tachtig procent van zijn verzameling zo'n vorm. De rest werd bijna altijd ook wel eens met verkleinvorm gebruikt. ‘Lampekap’ klinkt hard, ‘lampekapje’ is een koosnaam. Ook woorden als ‘mijn eigen…’ of ‘…van me’ en bijvoeglijke naamwoorden als ‘lief’ of ‘lekker’ maken van een gewoon woord een koosnaam.

Ironie en tegenstellingen

Veel koosnamen zijn grappig bedoeld. De Jong noemt een vrouw die haar vriend van 1,93 meter ‘kleintje’ noemde, en een man met steil haar die ‘krullebol’ heette. Toch drukten de meeste namen in zijn verzameling iets kleins en zachts uit. Stoere namen als ‘tarzan’ of ‘leeuw’ waren in de minderheid.

Waar komen ‘schat’, ‘liefje’ en ‘lieveling’ vandaan?

Etymologische woordenboeken laten zien hoe oud sommige koosnamen zijn.

  • Schat. Het woord betekende eerst ‘waardevol bezit’. Volgens het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands was de oorspronkelijke Germaanse betekenis waarschijnlijk ‘vee’. Vee was lang een belangrijk bezit. Wie iemand ‘schat’ noemt, noemt die persoon dus iets kostbaars.
  • Liefje. Dit komt van het bijvoeglijk naamwoord ‘lief’, dat oorspronkelijk ‘bemind’ betekende. Het Middelnederlands kende al de verkleinvorm ‘liefken’ voor een geliefde, in een tekst uit 1400-1420. De vorm ‘liefje’ is bekend vanaf 1637.
  • Lieveling. Volgens het Groot Leenwoordenboek komt dit woord uit het Duits, van ‘Liebling’.
  • Snoes. Volgens het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands is dit een verkorting van ‘snoeshaan’, eerst voor een rare man. Daarna werd het liefkozend gebruikt, eerst vooral tegenover kinderen.

Over veel andere koosnamen, zoals moppie, geven de woordenboeken die we raadpleegden geen herkomst.

Wat zegt onderzoek over koosnaampjes?

Koosnaampjes zijn in de communicatiewetenschap onderzocht als onderdeel van ‘persoonlijke idiomen’. Dat zijn woorden, gebaren en uitdrukkingen die alleen binnen een stel een eigen betekenis hebben.

Meer privétaal bij tevreden stellen

Carol Bruess en Judy Pearson vroegen in 1993 aan 154 getrouwde stellen welke eigen uitdrukkingen ze gebruikten. De stellen varieerden van pas getrouwd tot meer dan vijftig jaar samen. Tevreden mannen en vrouwen noemden meer van zulke idiomen dan ontevreden partners. Stellen die korter dan vijf jaar getrouwd waren en nog geen kinderen hadden, noemden er het meest. Stellen die langer samen waren, noemden er minder. Volgens de onderzoekers ontstaan zulke idiomen vooral in het begin van een relatie.

Koosnamen in betere en slechtere tijden

Katie Dunleavy en Melanie Booth-Butterfield onderzochten in 2009 bij 275 mensen hoe privétaal verandert als een relatie groeit of juist afbrokkelt. Stellen in een afbrokkelende fase gebruikten minder idiomen, en minder vaak. Bijnamen, plagerige ‘scheldnamen’ en confronterende uitdrukkingen hadden bij hen vaker een negatief effect. Hoe meer privétaal mensen gebruikten, hoe meer verbondenheid en tevredenheid ze meldden.

Babytaal tussen volwassenen

Een verwante vorm is babytaal: een hoge stem, verkleinwoorden en kinderlijke woorden. Meredith Bombar en Lawrence Littig lieten in 1996 zien dat volwassenen dit ook tegen partners en vrienden gebruiken. Mensen die het deden, waren gemiddeld wat veiliger gehecht. De sterkste voorspeller was of de partner zelf ook babytaal gebruikte. Deelnemers gebruikten het vooral om genegenheid te tonen en om te spelen.

Al deze onderzoeken laten een samenhang zien, geen oorzaak. Een koosnaam maakt een relatie niet beter. Het is eerder een teken van de nabijheid die er al is. Over die nabijheid gaat emotionele intimiteit.

Koosnamen in het openbaar

Koosnamen zijn privé, en dat merken mensen als anderen meeluisteren. In het stuk van De Jong vertelden veel mensen dat ze het gênant vonden als een stel in het openbaar koosnaampjes uitwisselde. Gewone namen als ‘schat’ en ‘liefje’ vonden ze minder erg dan unieke namen als ‘hangbuikzwijntje’. De Jong vermoedde dat stellen daarom in het dagelijks leven vaak de bekende klassiekers gebruiken.

Ook een andere ervaring uit zijn verzameling laat zien hoe persoonlijk koosnamen zijn. Een vrouw vertelde dat haar ex zijn nieuwe vriendin met dezelfde koosnaam aansprak als haar. Dat deed haar pijn.

Niet iedereen houdt van koosnamen. Sommige mensen gebruiken liever gewoon elkaars voornaam. Ook dat is een manier van praten die bij een stel past. In brieven en kaarten staat een koosnaam vaak in de aanhef. Voorbeelden daarvan staan bij een liefdesbrief schrijven. Hoe ‘ik hou van je’ klinkt in andere talen, staat bij ik hou van je in andere talen. Meer manieren om liefde te tonen staan in het overzicht liefde uiten.

Bronnen

  1. De Jong, J. (1992). Bopper, moppie, hangbuikzwijntje: Moderne koosnaampjes. Onze Taal, 61(11), 242–244. dbnl.org
  2. Grząśko, A. (2015). On the semantic history of selected terms of endearment. Linguistics Beyond and Within, 1, 104–118. doi.org/10.31743/lingbaw.5626
  3. Etymologiebank. Schat (uit: Philippa, M. e.a. (2003-2009). Etymologisch Woordenboek van het Nederlands). etymologiebank.nl
  4. Etymologiebank. Lief, liefje (uit: Etymologisch Woordenboek van het Nederlands). etymologiebank.nl
  5. Etymologiebank. Lieveling (uit: Van der Sijs, N. (2005). Groot Leenwoordenboek). etymologiebank.nl
  6. Etymologiebank. Snoes (uit: Etymologisch Woordenboek van het Nederlands). etymologiebank.nl
  7. Bruess, C.J. & Pearson, J.C. (1993). ‘Sweet pea’ and ‘pussy cat’: An examination of idiom use and marital satisfaction over the life cycle. Journal of Social and Personal Relationships, 10(4), 609–615. doi.org/10.1177/0265407593104009
  8. Dunleavy, K.N. & Booth-Butterfield, M. (2009). Idiomatic communication in the stages of coming together and falling apart. Communication Quarterly, 57(4), 416–432. doi.org/10.1080/01463370903320906
  9. Bombar, M.L. & Littig, L.W. (1996). Babytalk as a communication of intimate attachment: An initial study in adult romances and friendships. Personal Relationships, 3(2), 137–158. doi.org/10.1111/j.1475-6811.1996.tb00108.x

Laatst gecontroleerd: . Redactie: Liefde.org team. Algemene informatie, geen persoonlijk advies.